تصویر
شرح: روزی سقراط، مردی را دید که ناراحت و متاثر است. علت ناراحتیش را پرسید، پاسخ داد: در راه که میآمدم یکی از آشنایان را دیدم. سلام کردم جواب نداد و با بیاعتنایی از من گذشت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم. سقراط گفت: چرا رنجیدی؟ مرد با تعجب گفت: چنین رفتاری ناراحتکننده است. سقراط پرسید: اگر در راه کسی را میدیدی که به زمین افتاده و از درد و بیماری به خود میپیچد، آیا از دست او رنجیده میشدی؟ مرد گفت: خیر، آدم که از بیمار بودن کسی دلخور نمیشود. مرد جواب داد: به جای دلخوری، احساس دلسوزی و شفقت و سعی میکردم طبیب یا دارویی به او برسانم. سقراط گفت: آیا انسان تنها جسمش بیمار میشود؟ و آیا کسی که رفتارش نادرست است، روانش بیمار نیست؟ بیماری فکر و روان نامش “غفلت” است. باید به جای دلخوری و رنجش، نسبت به کسی که بدی میکند و غافل است، کمک کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند. پس از دست هیچکس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده و بدان که هر وقت کسی بدی میکند، در آن لحظه بیمار است.
:
کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :